Cemil Aktaş
Amerikalı yorumcu Michael Rubin, bu kez aklınca akıl vermeye kalktı.
Türkiye’nin Suriye’de “sömürgeci hedefleri yoksa” Hatay’ı geri vermesi gerektiğini söyledi.
Cümleye bak.
Şartlı. Üstten. Kurnaz.
Ama Hatay, böyle cümlelerle konuşulacak bir yer değildir.
Ve bu kez cevap Ankara’dan, Washington’dan ya da bir dışişleri metninden gelmedi.
Cevap doğrudan Hatay’dan geldi.
Hatay Büyükşehir Belediye Başkanı Mehmet Öntürk iki kelimeyle noktayı koydu:
“Gel de al.”
Bu bir hakaret değil.
Bu bir meydan savaşı çağrısı hiç değil.
Bu, haddini hatırlatma cümlesidir.
Hatay Senin Deneme Alanın Değil
Hatay, senin köşe yazılarında sınanan bir fikir değildir.
Hatay, think-tank raporlarında oynanan bir başlık hiç değildir.
Hatay, 1939’da sandıkla Türkiye’ye katıldı.
Bu bir iddia değil, belge.
Bu bir anlatı değil, kayıt.
Dolayısıyla Hatay hakkında “eğer” diye başlayan her cümle, daha baştan boştur.
Şartlı Cümle Kurmak, Zihniyeti Ele Verir
“Eğer sömürgeci değilsen…”
Bu ne demek?
Peşin suçlama.
İma.
Üstten bakış.
Rubin’in meselesi Hatay değil.
Rubin’in meselesi, Türkiye’nin hâlâ sınırlarının sorgulanabileceğini sanması.
Ama bu ülke, harita başında büyümedi.
Bu topraklar, yazıyla alınmadı.
“Gel de Al” Neden Bu Kadar Net?
Çünkü açıklama yapmaz.
Çünkü izin istemez.
Çünkü savunmaya geçmez.
Şunu söyler:
“Bu başlık kapalı.
Bu dosya kapanalı çok oldu.
Ve senin cümlenle yeniden açılmaz.”
Bazen iki kelime, yüz sayfa raporu çöpe atar.
Hatay, Rubin’in analiz konusu değildir.
Hatay, bir ülkenin onur meselesidir.
Şartlı cümlelerle sınır çizilmez.
İmalarla tarih yazılmaz.
Yazıyla toprak alınmaz.
Hatay yerinde duruyor.
Türkiye’dedir.
Ve tekrar etmek gerekiyorsa:
Gel de al.